Ogólnie mówiąc, cierpienie rodzi się w wyniku braku akceptacji tego co po prostu jest. To nie sytuacja powoduje, że cierpisz, lecz Twoja interpretacja tej sytuacji. Prawie każdy ból, czy to fizyczny, czy psychiczny, oznacza, że jest coś nie tak z Tobą, a nie ze światem zewnętrznym. A zatem ból pełni rolę alarmu który powiadamia Cię, że jest z Tobą coś nie tak. A więc, ból w swojej naturze nie jest zły, choć oczywiście jego odczuwanie nie jest przyjemne.
Bramą do wyzwolenia i zakończenia cierpienia jest akceptacja, porzucenie stawiania oporu chwili obecnej, akceptacja swojej przeszłości oraz tego co przyniesie przyszłość. O tych i innych kwestiach traktuje poniższy filmik Eckharta Tolle:
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ECKHART TOLLE. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ECKHART TOLLE. Pokaż wszystkie posty
To, co nazywasz Bogiem, Istnieniem czy Twoją Prawdziwą Naturą, nie jest formą, nie jest czymś określonym. Nie może być poznane pojęciowo, ponieważ każde pojęcie jest kolejną formą - nazywając i tworząc wyobrażenie tego, nie zbliżasz się do sedna, tworzysz jedynie mentalny pokarm dla swojego umysłu.
Kluczem do poznania tego co leży u podstaw każdej egzystencji, również Twojej, jest doświadczenie tego. Możesz tego dokonać, przebywając w cichej przestrzeni spokoju która pod codziennym mentalnym hałasem jest obecna również w głębi Ciebie.
Tolle mówi tutaj o pułapce ego która czycha na duchowych poszukiwaczy którzy często przenoszą umysłową strukture szukania w rzeczach materialnych, na duchowość. Szukanie zakłada, że potrzebujesz przyszłości, jednak odkrycie tego kim jesteś nie wymaga czasu, możesz tego dokonać jedynie będąc w TERAZ:
Tolle opowiada o naturze miłości personalnej związanej z formą, w świetle miłości "transcendentalnej" wyłaniającej się z głębszego wymiaru bezforemnego istnienia:
Fragment książki "Nowa ziemia" - Eckarta Tolle:
"Oto Ziemia sprzed stu czternastu milionów lat pewnego ranka tuż po wschodzie słońca: ku promieniom otwiera się pierwszy kwiat, jaki kiedykolwiek pojawił się na tej planecie. Zanim doszło do tego doniosłego wydarzenia, zwiastującego ewolucyjną przemianę w życiu roślin, naszą planetę już od milionów lat pokrywała roślinność. Ten pierwszy kwiat pewnie nie przetrwał długo, a kwiaty były zjawiskiem rzadkim i odosobnionym, ponieważ ówczesne warunki najprawdopodobniej nie sprzyjały jeszcze bujnemu rozkwitowi roślinności. Jednak pewnego dnia nastąpił moment przełomowy i nagle na całej planecie wybuchła eksplozja barw i zapachów - gdybyż tak świadkiem tego wszystkiego mogła być świadoma istota obdarzona zdolnością postrzegania.
O wiele później te delikatne i pachnące istoty, zwane przez nas kwiatami, odegrały zasadniczą rolę w rozwoju świadomości innego gatunku. Coraz bardziej fascynowały i przyciągały do siebie ludzi. Gdy ludzka świadomość wzrastała, kwiaty stały się pewnie pierwszą rzeczą, którą zaczęli cenić, mimo że nie miały dla nich żadnej wartości użytkowej, to znaczy w żaden sposób nie wiązały się z przetrwaniem. Kwiaty dawały natchnienie niezliczonym artystom, poetom i mistykom. Jezus mówi, żebyśmy kontemplowali kwiaty i uczyli się od nich, jak żyć. Powiadają, że Budda udzielił kiedyś "milczącego kazania", kiedy to trzymał w dłoniach kwiat i długo się w niego wpatrywał. W pewnej chwili jeden z obecnych, mnich Mahakasyapa, zaczął się uśmiechać. Podobno był jedynym, który pojął sens tego kazania. Legenda głosi, że historię o tym uśmiechu (oznaczającym zrozumienie) przekazywało kolejno dwudziestu ośmiu mistrzów, a w późniejszym czasie stał się on początkiem nauki zen. Dostrzeżenie piękna w kwiecie przebudziło ludzi - chociaż na krótko, otworzyło ich na piękno będące podstawową częścią ich własnej, najgłębszej istoty, ich prawdziwej natury.
To pierwsze uzmysłowienie sobie piękna jest jednym z najdonioślejszych wydarzeń w ewolucji naszej świadomości. Z odkryciem tym nierozerwalnie łączą się także uczucia radości i miłości. Choć nie w pełni to sobie uświadomiliśmy, kwiaty stały się dla nas materialnym wyrazem tego, co w człowieku najważniejsze, najświętsze i w gruncie rzeczy bezpostaciowe. Kwiaty - bardziej ulotne, bardziej eteryczne i delikatne niż ich mateczne rośliny - stały się posłańcami z innego obszaru, swoistym pomostem między światem form fizycznych a tym, co bezpostaciowe. Miały nie tylko delikatny zapach przyjemny dla człowieka, ale przynosiły też woń ze sfery duchowej. Używając określenia „oświecenie" w zakresie szerszym niż powszechnie przyjmowany, możemy uznać kwiaty za oznakę oświecenia roślin. ..."
O wiele później te delikatne i pachnące istoty, zwane przez nas kwiatami, odegrały zasadniczą rolę w rozwoju świadomości innego gatunku. Coraz bardziej fascynowały i przyciągały do siebie ludzi. Gdy ludzka świadomość wzrastała, kwiaty stały się pewnie pierwszą rzeczą, którą zaczęli cenić, mimo że nie miały dla nich żadnej wartości użytkowej, to znaczy w żaden sposób nie wiązały się z przetrwaniem. Kwiaty dawały natchnienie niezliczonym artystom, poetom i mistykom. Jezus mówi, żebyśmy kontemplowali kwiaty i uczyli się od nich, jak żyć. Powiadają, że Budda udzielił kiedyś "milczącego kazania", kiedy to trzymał w dłoniach kwiat i długo się w niego wpatrywał. W pewnej chwili jeden z obecnych, mnich Mahakasyapa, zaczął się uśmiechać. Podobno był jedynym, który pojął sens tego kazania. Legenda głosi, że historię o tym uśmiechu (oznaczającym zrozumienie) przekazywało kolejno dwudziestu ośmiu mistrzów, a w późniejszym czasie stał się on początkiem nauki zen. Dostrzeżenie piękna w kwiecie przebudziło ludzi - chociaż na krótko, otworzyło ich na piękno będące podstawową częścią ich własnej, najgłębszej istoty, ich prawdziwej natury.
To pierwsze uzmysłowienie sobie piękna jest jednym z najdonioślejszych wydarzeń w ewolucji naszej świadomości. Z odkryciem tym nierozerwalnie łączą się także uczucia radości i miłości. Choć nie w pełni to sobie uświadomiliśmy, kwiaty stały się dla nas materialnym wyrazem tego, co w człowieku najważniejsze, najświętsze i w gruncie rzeczy bezpostaciowe. Kwiaty - bardziej ulotne, bardziej eteryczne i delikatne niż ich mateczne rośliny - stały się posłańcami z innego obszaru, swoistym pomostem między światem form fizycznych a tym, co bezpostaciowe. Miały nie tylko delikatny zapach przyjemny dla człowieka, ale przynosiły też woń ze sfery duchowej. Używając określenia „oświecenie" w zakresie szerszym niż powszechnie przyjmowany, możemy uznać kwiaty za oznakę oświecenia roślin. ..."
Polecam obejrzenie filmiku Eckharta Tolle - "Wymiar głębi - Medytacja". Tolle próbuje w nim wyjaśnić czym jest medytacja, istnienie, przybliża naturę zjawiska bycia świadomym oraz bycia nieświadomym. Stanowi to bardzo dobre wprowadzenie dla początkujących adeptów medytacji którzy skupieni na wykonywaniu technik, czasami przeoczają ten głębszy wymiar aktu medytacji. Co jest również ciekawe, filmik utrzymany jest w konwencji medytacji - warto go sobie otworzyć w trybie pełnoekranowym, w skupieniu i z otwartym sercem posłuchać co ma nam do przekazania ten wspaniały nauczyciel:
Eckhart Tolle PL - Wymiar Głębi. Medytacja. 1 / 4
Eckhart Tolle PL - Wymiar Głębi. Medytacja. 2 / 4
Eckhart Tolle PL - Wymiar Głębi. Medytacja. 3 / 4
Eckhart Tolle PL - Wymiar Głębi. Medytacja. 4 / 4
"Ponad miriadami form życia, które podlegają narodzinom i śmierci istnieje bezczasowe, wszechobecne Jedno Życie. Aby je opisać, wielu ludzi używa wyrazu Bóg, ja określam je mianem Istnienia. Zarówno słowo Bóg jak i Istnienie nic nie wyjaśniają, jednak to drugie określenie ma przewagę, bo jest pojęciem otwartym. Nie redukuje nieskończonego niewidzialnego do ograniczonej formy. Nie można stworzyć jego mentalnego obrazu. Nikt nie może przypisywać sobie wyłącznego prawa do posiadania Istnienia. To jest sama obecność i jest ona natychmiastowo dostępna, właśnie jako odczucie twojej własnej obecności. Tylko jeden krok dzieli słowo Istnienie, od doświadczenia tego, czym jest Istnienie.
ISTNIENIE JEST NIE TYLKO POZA, ALE RÓWNIEŻ GŁĘBOKO WEWNĄTRZ KAŻDEJ FORMY, jako jej najbardziej ukryta, niewidzialna i niezniszczalna esencja. Oznacza to, że w każdej chwili jest dostępna również tobie, jako twoja najgłębsza jaźń, prawdziwa natura. Ale nie staraj się pojąć jej swoim umysłem. Nie próbuj jej zrozumieć.
Możesz ją rozpoznać tylko wtedy, gdy umysł jest cichy i spokojny. Kiedy jesteś obecny, kiedy twoja uwaga spoczywa w pełni w TERAZ, możesz odczuć Istnienie. Mentalnie nie jest to nigdy możliwe.
Powrót do przytomności Istnienia i trwanie w stanie świadomego odczuwania jest oświeceniem. Słowo oświecenie sugeruje pewne wyobrażenie nadludzkiego osiągnięcia, a ego bardzo lubi postrzegać to właśnie w ten sposób. Jednak w istocie to twój naturalny stan odczuwania jedności z Istnieniem. To stan połączenia z czymś bezkresnym i niezniszczalnym, z czymś, co paradoksalnie jest esencjonalnie tobą, a jednocześnie jest dużo większe niż ty. To odkrycie twojej prawdziwej natury ponad imieniem i formą." - Eckhart Tolle
ISTNIENIE JEST NIE TYLKO POZA, ALE RÓWNIEŻ GŁĘBOKO WEWNĄTRZ KAŻDEJ FORMY, jako jej najbardziej ukryta, niewidzialna i niezniszczalna esencja. Oznacza to, że w każdej chwili jest dostępna również tobie, jako twoja najgłębsza jaźń, prawdziwa natura. Ale nie staraj się pojąć jej swoim umysłem. Nie próbuj jej zrozumieć.
Możesz ją rozpoznać tylko wtedy, gdy umysł jest cichy i spokojny. Kiedy jesteś obecny, kiedy twoja uwaga spoczywa w pełni w TERAZ, możesz odczuć Istnienie. Mentalnie nie jest to nigdy możliwe.
Powrót do przytomności Istnienia i trwanie w stanie świadomego odczuwania jest oświeceniem. Słowo oświecenie sugeruje pewne wyobrażenie nadludzkiego osiągnięcia, a ego bardzo lubi postrzegać to właśnie w ten sposób. Jednak w istocie to twój naturalny stan odczuwania jedności z Istnieniem. To stan połączenia z czymś bezkresnym i niezniszczalnym, z czymś, co paradoksalnie jest esencjonalnie tobą, a jednocześnie jest dużo większe niż ty. To odkrycie twojej prawdziwej natury ponad imieniem i formą." - Eckhart Tolle
